W okolicach ul.Malachowskiego i tzw."debakow" i miedzy budynkami komunalnymi,od kilku dni blaka sie wielki kudlaty pies,podobny do bernardyna,bialy w brazowe laty,wlasciela tego psa prosze o szybkie zainteresowanie sie swoim pupilem . Pt, 11-03-2011 Forum: Marki - PIES Kilka dni temu znalazlam w Malborku, blakajaca sie po ulicach suczke. Jest to naprawde piekny, duzy pies: Mieszanka bernardyna z dogiem. Jest dosyc podobna do malo znajej rasy kurdisch kangal. Suczka jest przyjazna dla ludzi, boi sie jednak schodow, wejs do pomieszczen. *(zaczyna sie przekonywac) Dodaj nowe hasło do słownika. Jeżeli znasz inne znaczenia pasujące do hasła „praca dla Bernardyna” możesz je dodać za pomocą formularza poniżej. Pamiętaj, aby nowe definicje były krótkie i trafne. Każde nowe znaczenie przed dodaniem do naszego słownika na stałe zostanie zweryfikowane przez moderatorów. Dwa piękne psiaki. Widać, że wśród ich przodków były bernardyny. Co jeszcze? Nie wiadomo. Grunt, że psiaki duże, kudłate i sympatyczne. Niestety zamknięte w boksach mają niewielki kontakt z człowiekiem, a ich życie jest monotonne i pozbawione chociażby możliwości wyjścia poza boks. Amper [URL="ht Do przeglądu hodowlanego miotu zapisuje się bernardyny, które mają ukończony 15. miesiąc życia. W przypadku szczeniąt bernardyna istnieje możliwość przesunięcia między odmianami ras ze względu na długość włosa. Ustalenie do jakiej odmiany należy pies dokonuje się po 9. miesiącu życia zwierzęcia. Reaguje on na swoje imię ale bardzo się boi ludzi. Może być agresywny ale to ze strachu, jest po pies domowy, nigdy nie wychodził na spacery na ulicę, zawsze przebywał na podwórku, dlatego może on być wszędzie. Bardzo prosimy o pomoc!! Kundelek w typie jamnika, kolor brązowy, 4letni pies. BOLSZEWO, 507 - - ⭕ 602492935 . Pochodzenie Bernardynów nie jest dokładnie znane. Z wielu hipotez najbardziej prawdopodobna wydaje się ta, która mówi, że Rzymianie około 2000 lat temu, podbijając nowe ziemie, przyprowadzili ze sobą w Alpy molosy, które pozostały w dolinie Aosty i Wallisu oraz na alpejskich przełęczach, a później rozprzestrzeniły się aż do okolic Brna. Dawne molosy w odmiennych warunkach klimatycznych i na skutek krzyżowania z rodzimymi rasami wytworzyły dwa typy psów: jeden lżejszy, od którego pochodzą wszystkie psy pasterskie oraz drugi cięższy, od którego wywodzi się Bernardyn. Rasa ta wywodzi swą nazwę od założonego w 980 r. klasztoru na Wielkiej Przełęczy św. Bernarda. Tam prawdopodobnie wychodowany został pierwszy Bernardyn. O bohaterstwie, ofiarności i inteligencji Bernardynów opowiada się legendy od bardzo dawna. Są to psy o imponujących proporcjach: wysokie, szerokie, o potężnym kośćcu i dużej masie. Można wyróżnić ich dwie odmiany: krótkowłosą i długowłosą. Preferowanym umaszczeniem jest białe z rudym lub tricolor. Bernardyny są bardzo łagodnymi i przyjacielskimi psami. Zachowują się z godnością i powagą. Pomimo swych niemałych gabarytów są idealnymi towarzyszami dla dzieci. Jako psy stróżujące również spełniają w pełni pokładane w nich oczekiwania. Samym swoim wzrostem i masą odstraszają nieproszonych gości (nie wspominając nawet o niskim i złowróżbnym szczekaniu). Poniżej przedstawiamy psy rasy Bernardyn pochodzące z naszej Hodowli: ojciec: Winn von Baronenschloss matka: Gaja Mańkowa Zagroda ojciec: Baron Delikante matka: Gaja Mańkowa Zagroda ojciec: Yedi Dar Świętego Bernarda FCI matka: Zaffira z Karolewka ojciec: Ibo von der Plassenburg matka: Fina Samarytanin ojciec: Travis z Karolewka matka: Gama Mańkowa Zagroda FCI Ojciec: Hubertus Samarytanin Matka: Aliss z Karolewka Ojciec: Grog Berow Matka: Bryta Samarytanin Ojciec: Figaro z Karolewka Matka: Katrina z Karolewka Ojciec: Ren z Karolewka Matka: Katja z Karolewka Ojciec: Nino z Karolewka Matka: Elena z Karolewka Ojciec: Lary Hebron Matka: Pola z Karolewka Ojciec: Leon Dar Świętego Bernarda FCI Matka: Ackebers Lady Loba Ojciec: Yeti Olbrzym z Galicji Matka: Esta Samarytanin Bernardyny to rasa powszechnienie znana i lubiana. Tym bardziej, że kojarzona jest z nieodłączną baryłką rumu u szyi dla spragnionych. Cieszą się dużym szacunkiem, gdyż w przeszłości codziennie ryzykowały życie, spiesząc z pomocą niefortunnym turystom. Czy bernardyn to odpowiedni pies do Twojego ogrodu? Bernardyn kojarzy się z opowieściami o bohaterskich psach gotowych do poszukiwań i ratowania ludzi z opresji. Legenda wśród bernardynów – Barry I, uratował życie około 40 osób! Niestety, to już tylko wspomnienia ich dalekiej, chwalebnej przeszłości. Wielbiciele tej rasy psów mogą poczuć oburzenie, że tym jednym zdaniem próbuję przekreślić bohaterskie wyczyny tej rasy psów. Nie próbuję, bo to nie legendy! Psy mieszkające w klasztorze na trudnym szlaku górskim, wielokrotnie ratowały ludzkie życie. I choć kultową baryłkę należy włożyć (a szkoda) między alpejskie legendy, to liczba zamarzniętych podróżnych zmalała po wprowadzeniu tych psów na szlak. Współczesny bernardyn nijak się jednak ma do swojego pierwowzoru, zarówno wyglądem jak i pracowitością. Teraz kochamy te psy za ich wielkość, masywne cielsko, potężną głowę i charakterystyczne, maślane oczy. Od samego początku planowa hodowla szła w kierunku "powiększania bernardyna", ale cięższe psy stawały się coraz mniej sprawne i coraz mniej energiczne. W ostatecznym efekcie współczesny bernardyn to mało ruchliwa "wycieraczka". Nie ma co liczyć na sukcesy w agility czy towarzystwo podczas rowerowych wycieczek. Jego trzeba wręcz motywować do zwykłych spacerów. Kochamy te psy za ich masywne cielsko, potężną głowę i… maślane oczy. Bernardyn, a ogród Ale absolutnie nie jest to pies bezużyteczny! Wbrew łagodnemu wyrazowi pyska jest obdarzony silnym instynktem obronnym. Doskonale czuje się na otwartej przestrzeni ogrodu, zwłaszcza że jest odporny na mróz, śnieg i deszcz. Będzie zachwycony, jeżeli zbudujemy mu dużą, zaciszną budę i posadzimy krzewy, w których cieniu będzie spędzał słoneczne dni. Ten pies w ogrodzie nie robi szkód. Ze względu na małą ruchliwość, nie niszczy nasadzeń: szaleńcze biegi po grządkach są poniżej jego godności. Jeżeli posadzimy drzewa lub krzewy tak, aby pozostawić mu ocienioną ścieżkę wzdłuż płotu, spędzi tam większość czasu, obserwując okolicę. Pojawienie się intruza zaanonsuje głośnym, wzbudzającym szacunek, szczekaniem. A jeżeli nieproszony gość zachowa się nieprzyjaźnie, bernardyn bez wahania stanie w obronie. Wtedy dopiero okaże się, że nie są to słodkie misiaczki miłujące cały świat, ale zdecydowane, samodzielne psy o silnym charakterze. Pod taką opieką dom będzie z pewnością bezpieczny. Bernardyny miewają czasami tendencję do agresji, więc aby nie narobić sobie kłopotów trzeba go od młodego wieku wychowywać zdecydowanie i konsekwentnie. Jeżeli bernardyn, jako szczeniak ma kontakt z dziećmi, stanie się dla nich wspaniałym przyjacielem, serdecznym, łagodnym i cierpliwym. Będzie ich strzegł podczas zabawy w piasku albo powoli dreptał z maluchem. Natomiast nie próbujmy rzucać mu patyka. Jego reakcja jest zawsze taka sama – spojrzy pytająco swoim maślanym wzrokiem mówiącym: "Ale o co chodzi? Skoro wyrzuciłeś, to widocznie był ci niepotrzebny." Jeżeli bernardyn ma w szczenięctwie kontakt z dziećmi, stanie się dla nich wspaniałym przyjacielem –serdecznym, łagodnym i cierpliwym. Pisząc o bernardynach, należy poświęcić parę słów ich zdrowiu. Ze względu na masę ciała, często mają kłopoty ze stawami. Można temu w pewnym stopniu zapobiec właściwym karmieniem i ruchem. Nakłonienie psa do codziennego spaceru to podstawowy obowiązek właściciela. Restrykcyjnie trzeba przestrzegać diety, bo otyły bernardyn to schorowany bernardyn. Codziennie trzeba sprawdzać i ewentualnie przemyć oczy. Długa szata wymaga wyczesywania. Bernardyn nie jest już dawnym, bohaterskim ratownikiem. Jest jednak dobrym psem stróżującym, odpornym, odważnym i czujnym. W życiu codziennym mało kłopotliwy, nie ma tendencji niszczycielskich, nie wymaga ciągłego niańczenia. Najbardziej sobie ceni możliwość spokojnego wylegiwania się w ogródku. Świetny pies dla domatorów lubiących poczucie bezpieczeństwa, jakie daje dyskretna obecność zaufanego stróża. Czy bernardyn to odpowiedni pies do Twojego ogrodu? Tekst: Kamila Prągowska-Sudoł i Wojciech Kornak, zdjęcia tytułowe i w tekście: Joanna Chabora CZYTAJ BIO AUTORA Przeczytanie tego artykułu zajmie Ci: 5 min. Spis treści: czyli pies ze szlachetną przeszłością charakteryzują się bernardyny? jakie usposobienie charakteryzuje bernardyna? Wśród czworonożnych przyjaciół człowieka, czyli psów, bardzo znaną i lubianą rasą są bernardyny. Zwierzęta te charakteryzują się większymi rozmiarami, a zarazem dużą łagodnością. Co jeszcze warto o nich wiedzieć? Bernardyn, czyli pies ze szlachetną przeszłością Nazwa rasy opisywanych tutaj psów, choć może wydawać się to niespotykane, wywodzi się od świętego Bernarda. Dlaczego? Dlatego, że hodowane one były przez mnichów właśnie z tego zakonu, na przełęczy w Alpach. Były one pomocne wtedy w pracach przydomowych, ale ich zadaniem było także ratownictwo górskie. Bernardyny towarzyszyły w długich wędrówkach po szlakach i w razie niebezpieczeństwa pomagały ludziom. Obecnie rasa ta jest rozpowszechniona na całym świecie. Warto jednak wiedzieć o tym, że wybierając bernardyna, najlepiej zwrócić się do profesjonalnej placówki. Za takiego psa w chwili pisania tego postu płaci się od 2,5 do 4,5 tysięcy złotych. Można mieć wtedy pewność, że szczeniak (przy właściwej tresurze) wyrośnie na psa o pożądanym wyglądzie, ale też o dobrych cechach charakteru. Bernardyn ze sprawdzonego miejsca nie będzie też szczeniakiem spokrewnionych rodziców. Taka sytuacja mogłaby bowiem zwiększyć prawdopodobieństwo wystąpienia u psa wad genetycznych i na przykład chorób. Bernardyn z hodowli niezarejestrowanych, może kosztować mniej. Przy wyborze swojego pupila, zawsze należy pamiętać o odebraniu od pierwszego właściciela książeczki zdrowia zwierzęcia. Będą w niej bowiem wypisane przebyte choroby czy zabiegi, a czasem też ewentualne uczulenia psa. Warto też wiedzieć, że obecnie spotkać można bernardyny krótkowłose i długowłose. Te pierwsze żyły we wspomnianych już wcześniej górach. Wykorzystywane były do trudnych prac, a życie w zmiennych warunkach atmosferycznych wykształciło w nich odporność na niskie temperatury. Ich krótka sierść jest bardzo gęsta i gładko przylega do ciała. Natomiast bernardyny długowłose są odmianą młodszą. Pojawiły się na skutek skrzyżowania tej razy z krótkowłosym Nowofundlandem. Długowłose bernardyny są obecnie najpopularniejsze, a ich włosy są półdługie i mogą być proste albo lekko falowane. Czym charakteryzują się bernardyny? Są to psy dość duże: samce mogą mieć od 70 do 90 cm, a suki od 65 do 80 cm w kłębie. Dojrzałość płciową bernardyny osiągają kończąc trzy lata, a żyją zazwyczaj mniej więcej 8 do 10 lat. Ich waga może sięgać od mniej więcej 100 do nawet 125 kilogramów. Jest to oczywiście zależne od płci oraz ogólnych rozmiarów ciała konkretnego psa. Maść bernardynów określana jest mianem „tricolor”, co oznacza, że składają się na nią trzy główne barwy: biel, brąz oraz mahoń. Białe są: końcówka ogona, klatka piersiowa, szyja, elementy kufy, a także kończyn. Większość psów tej rasy ma też czarną końcówkę uszu i obwódki wokół oczu. Dla przyszłych właścicieli tego rodzaju psów, bardzo ważna będzie informacja na temat ich pielęgnacji: nie jest ona zbyt skomplikowana. Bernardynów nie strzyże się bowiem ani nie fryzuje, a ich częste czesanie i kąpanie mogłoby wręcz zaszkodzić ich delikatnej skórze. Stąd też wyczesywanie powinno odbywać się jedynie raz w tygodniu. W tym celu używać można albo grzebienia z długimi zębami albo szczotki. Ta druga musi jednak posiadać kolce zakończone gumowymi kuleczkami (aby pies nie odczuwał bólu). Najważniejsze o czym trzeba zaś pamiętać, to usuwanie kołtunów zza uszu psa, które pojawiają się na skutek drapania się łapą. Kołtuny te trzeba szybko rozczesać, by nie prowadziły do jeszcze częstszego drapania się zwierzaka, a co za tym idzie – czasem nawet do ran i w efekcie stanów zapalnych skóry za uszami. Warto też pamiętać, że dość duże rozmiary psów sprawiają, że potrzebują one dużo przestrzeni, na przykład w przydomowym ogrodzie. Mogą mieszkać w domu albo kojcu na powietrzu – jednak wtedy i tak trzeba zapewniać im dużą ilość kontaktu z ludźmi. A jakie usposobienie charakteryzuje bernardyna? Tak jak było wspomniane już we wstępie, są to psy spokojne i bardzo zrównoważone. Ich łagodność sprawia zaś, że świetnie sprawdzają się jako psy rodzinne – także w kontaktach z dziećmi. Starają się one być delikatne, jednak należy pamiętać, że dość dużo ważą. Bernardyny szybko przywiązują się do swoich właścicieli i co ciekawe, zazwyczaj nie faworyzują żadnego z członków rodziny. Warto wiedzieć, że psy tej rasy lubią kiedy poświęca się im dużo uwagi, są bardzo towarzyskie i szukają kontaktu z ludźmi. Lubią także inne psy, w domu „nie awanturują się”, a w konfrontacjach na spacerze zazwyczaj bronią się jako ostatnie. Choć są to psy spokojne, to i tak bardzo dobrze sprawdzają się też w roli stróża. Mają bowiem zmysł obserwacji i bardzo dobry węch. Do tego ich postura i rozmiary budzą w obcych osobach respekt. Warto jednak dodać, że bernardyn wyczuwa nastawienie ludzi i rzadko wykazują się nieuzasadnioną agresją. Choć są one zrównoważone, to nie są leniwe – chętnie uczestniczą więc w zabawach. Można proponować im bieganie z piłką, czy ciągnięcie lin – muszą być to jednak przedmioty bardzo wytrzymałe. Warto jednak, by ilość potrzebnego im ruchu, psy dawkowały sobie samodzielnie (aby nie nadwyrężać stawów). Jak więc widać, bernardyny są psami bardzo przyjaznymi, nie wymagają skomplikowanej pielęgnacji, a mogą stać się prawdziwym przyjacielem całej rodziny. Uważasz, że to był dobry artykuł? A może coś jest niezrozumiałe? Autor tego materiału czeka na Twój komentarz. Serio. Joanna Chabora Miłośniczka zwierząt, opiekunka dwóch mruczków i jednego włochatego merdacza. O zdrowym żywieniu, pielęgnacji i opiece nad zwierzętami wie więcej niż niejeden weterynarz. Nic dziwnego, że to własnie ona odpowiada za najnowsze wpisy na blogu AlleZoo. Dark przyjechał z przytuliska w Pszczynie 1-2013, stary i chory pies podobny do owczarka berneńskiego. W trakcie obserwacji i podstawowej diagnostyki weterynaryjnej. Pies bardzo chudy, zanik mieśni, uraz na tylnej łapie, bielmo na obydwu oczach. Psychicznie bardzo źle; upodlony, sponiewierany, zaznał dużo złego od ludzi. W wywiadu: pies nieufny, nie pozwalający na bezpośredni kontakt. 26-02-2013 Dark okazał się suką!!! Nie sprawdzaliśmy wcześniej dokładnie, bo pies nieufny, sierść długa, przyjechał jako samiec i nie było powodu wątpić, czy tak jest faktycznie. A jednak… Psychicznie coraz lepiej i będzie dobrze. Umaszczenie psa może nie jest tak kluczowe przy wyborze idealnej rasy jak charakter czy wielkość – ale dla wielu ludzi ma znaczenie. Stworzyliśmy listę 10 najpopularniejszych ras, aby pomóc w poszukiwaniach tym, którzy szukają małego białego pieska lub białego puchatego psa. Niektóre z psów z poniższej listy występują wyłącznie w białym kolorze – inne występują również w innych maściach. Wśród białych psów są zarówno małe jak i duże – długowłose jak i z całkiem krótką sierścią. Wszystkie w bieli prezentują się pięknie. Mały biały piesek: 1. West Highland White Terrier Jedna z najpopularniejszych w ostatnich latach rasa. West Highland to typowy mały, biały piesek wyróżniający się żywiołowym temperamentem, sprytem i niepowtarzalnym urokiem. Znakomicie sprawdza się jako pies rodzinny – uwielbia zabawy i psoty. Przy czym należy pamiętać, że w tym niepozornym piesku drzemie silna osobowość, bywa uparty i zadziorny. Przedstawicielem tej rasy był słynny Idefix - pies Obelixa. 2. Maltańczyk Kolejny przedstawiciel małych psów o wyłącznie białym umaszczeniu - dopuszczalna jest jeszcze jedynie odcień kości słoniowej. Maltańczyk to typowy kanapowiec – spragniony pieszczot i uwagi opiekuna. Pies tej rasy jest wesoły, towarzyski i skory do zabawy. Jest też bardzo bystry – więc chętnie uczy się nowych sztuczek. 3. Bichon frise Kolejny, mały, biały piesek na liście to Bichon. Rasa ta występuje wyłącznie w śnieżnobiałej maści. Sierść Bichona jest aksamitna, średniej długości, lekko kręcona. To czuły, przyjazny pies do towarzystwa. Uwielbia zabawę, ale nie stroni też od wylegiwania się na kanapie. Swoim urokiem owija sobie wszystkich wokół palca i zaraża optymizmem. 4. Coton de tulear Ostatnim, małym, białym pieskiem w naszym zestawieniu jest Coton de tulear. Niezwykle przyjazny i radosny pies z duszą sportowca. Idealny towarzysz i przyjaciel całej rodziny – do której bardzo się przywiązuje, nikogo nie faworyzując. Niezmordowany w zabawie i pełen energii, aż do późnej starości. 5. Samojed Psy te pierwotnie występowały także w brązowym i czarnym ubarwieniu, w tej chwili dopuszczalne jest wyłącznie umaszczenie białe lub kremowe. Samoyed to średniej wielkości pies o bardzo przyjacielskim i rodzinnym usposobieniu. Od początku istnienia, psy tej rasy pełniły różne funkcje – pilnowały reniferów, ciągnęły sanie, a nocami strzegły właścicieli i ogrzewały ich ciepłem swego futra. Do dziś uchodzą za wspaniałych, wiernych towarzyszy o łagodnym charakterze. 6. Labradoodle Jeszcze niezbyt popularna, ale zyskująca na popularności rasa powstała z połączenia labradora retrievera i pudla. Występuje w wielu rozmaitych maściach i w trzech rozmiarach, ale w białym kolorze wyglądają przepięknie. W związku z tym, że jest to bardzo młoda rasa, a do tego połączona z dwóch – cechy indywidualnych osobników w dużej mierze zależą od tego czyje geny – pudla czy labradora w większości przejmą. Z reguły labradoodle to psy bardzo przyjacielskie, a przez wzgląd na wyjątkowy wygląd uważane są za jedną z najbardziej udanych hybryd – jak określa się połączenie dwóch ras w jedną. 7. Pudel duży Przez wzgląd na fantazyjne fryzury na wystawach przez wielu uważany za psa, który może poszczycić się tylko pięknym wyglądem, tymczasem pudle to niezwykle inteligentne, bystre psy. Tutaj wygląd zdecydowanie idzie w parze z rozumem! Pudle występują w wielu umaszczeniach – ale białe jest bardzo popularne. Pudle idealnie sprawdzają się w psich sportach, często pracują także jako psy ratownicze. Należy jednak pamiętać, że są to psy bardzo wymagające – dotyczy to zarówno codziennej pielęgnacji jak i starannego wychowania i szkolenia. 8. Biały owczarek szwajcarski Kuzyn owczarka niemieckiego, występujący podobnie jak on w dwóch odmianach – krótkowłosej i długowłosej. Charakterem również bardzo przypomina niemieckiego kuzyna – jest bystry, pewny siebie i chętny do współpracy. Doskonale odnajduje się jako stróż, pies ratowniczy lub – przez wzgląd na swoją dużą łagodność – pies do dogoterapii. Owczarek szwajcarski chętnie się uczy i wymaga sporej dawki ruchu. 9. Dog Argentyński Jeden z największych psów w naszym zestawieniu – o silnym usposobieniu. Pies ten znajduje się na liście psów uznawanych za niebezpieczne – co nie oznacza, że jest agresywny. Odpowiednie wychowanie i socjalizacja sprawiają, że jest wspaniałym, lojalnym przyjacielem, który nade wszystko strzeże swojego domu i swoich bliskich. 10. Akbash Ostatnim na liście jest kolejny duży pies w naszym zestawieniu. Akbash występuje wyłącznie w białym ubarwieniu. Pierwotnie pies ten miał za zadanie chronić owce przed drapieżnikami, a swoim kolorem doskonale wtapiał się w stado owiec. Nie jest to jednak pies pasterski – raczej obronny i stróżujący. Bardzo szybki, zwinny i wytrzymały. Natalia Bąk

pies podobny do bernardyna